โลกหมุนรอบตัวเรา

เคยมีความเข้าใจว่า หากถ่ายทอดสารตอนที่ยังมีอารมณ์คุกรุ่นอยู่นั้น
สารที่ส่งออกมาจะมีความ "สด" หรือ "ดิบ" มาก
ซึ่งสำหรับเราถือเป็นคำชม เพราะทั้งสดทั้งดิบ เป็นสิ่งที่ไม่ต้องการการขัดเกลาใดใดทั้งสิ้น

เราเพิ่งมีอารมณ์คุกรุ่นมา
และอารมณ์นั้นจะถูกผ่องถ่ายผ่านทางระบายเดิมไม่ได้แล้ว
มันเสี่ยงเกินไปที่ญาติโกโหติกาและคนที่ทำงานจะมาเห็น
เราโมโห โมโหสถานการณ์ ผู้คน รวมถึงตัวเอง
โมโหที่สิ่งที่คิดไม่เป็นไปตามที่หวัง

ใจเราสลายมากที่สุด เมื่อได้สติและตระหนักรู้ด้วยตัวเองว่า
เมื่อ "เปิด" มากเกินไป เราก็จะผิดหวัง และหันมา "ปิด" มากกว่าเก่า
พูดอย่างง่ายคือถอยหลังเข้าคลองนั่นเอง
การมีสัมพันธภาพกับเพื่อนมนุษย์ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ
เราคงเสียมารยาทน่าดู เมื่อกินอยู่ดีๆ ก็เดินหนีขึ้นบ้านมาเฉยๆ
มันถึงขีดสุดของคนที่มีความอดทนต่ำอย่างเราแล้วจริงๆ

ก็ชายคนนั้น ญาติก็ไม่ใช่ ใครก็ไม่รู้ แค่เป็นเพื่อนของญาติ
ตั้งแต่เห็นหน้าก็คุยโอ้กไม่หยุด แหง่บๆๆๆๆๆ ไปเรื่อย
พยายามคุยกับญาติ พยายามตลก
มีการเพิ่มดีกรีความหยาบของคำเพื่อหวังให้เกิดการละลายพฤติกรรมในวงสนทนา
แม่ง...ไรงี้มีโผล่มาเรื่อยๆ

เราไม่ใช่ผู้ดีมาจากไหน
แต่ก็คิดว่า เฮ้ย ไม่ใช่นะ
ถึงคุณจะเป็นชายฉกรรจ์ เป็นเพื่อนของญาติฉัน
และมีอิสระในคำพูดและพฤติกรรม
แต่คุณอยู่ในถิ่นของฉัน ซึ่งมีแต่ญาติผู้ใหญ่
คุณไม่ให้ความเคารพใคร เพราะคุณอยู่ในวงเหล้า
แต่คุณควรให้ความเกรงใจผู้ใหญ่ๆ ที่คุณเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรกบ้าง
แม่ น้า ตา ยาย ... ที่นี่มันบ้านกูนะเว้ย
กูทั้งรำคาญที่มึงพูดไม่หยุด ทั้งรำคาญที่มึงมาแดกเหล้าในวันฉลองวันแม่
เออ กูไม่ได้จัดงานนี้ ไม่ได้ไปซื้อของ ไม่ได้ทำกับข้าว
กูถึงต้องเป็นฝ่ายเดินออกมาไง
ทั้งๆ ที่นี่มันบ้านกูแท้ๆ

เกลียดผู้ชายแบบไหนก็มักจะเจอแต่แบบนั้นผ่านเข้ามาในชีวิตจริงๆ
เขาไม่ได้ทำอะไรผิดหรอก
แต่เขาเข้ามาในช่วงที่เราคิดว่าเป็นเวลาของครอบครัวเท่านั้นเอง
โลกหมุนรอบตัวเรา และโลกของเราก็อาจแคบกว่าคนทั่วไป
เราไม่ยอมรับใครง่ายๆ
เราไม่เปิดให้ใครเข้ามาง่ายๆ และไม่ทนด้วย
ที่เราคิดไว้ ก็แค่คนในครอบครัวทำอะไรกินกัน
นั่งคุยกัน เด็ก ผู้ใหญ่ คนแก่
น้องหลังบ้านมาร่วมด้วยก็ไม่เป็นไร เพราะสนิทกัน
ไม่ได้นึกถึงว่าจะมีคนนอก คนอื่นที่ไม่ใช่ญาติ ไม่พบเคยเจอ มาร่วมวงกันเลย
แถมเป็นคนอื่นที่ไม่เจียมเนื้อเจียมตัวอีก ที่เซ็งก็ตรงนี้
เฟรนด์ลี่กับไม่รู้กาละเทศะมันคนละเรื่อง
คนบางคนก็ยากที่จะเข้าใจข้อเท็จจริงนี้

รักแม่ รักครอบครัว
แต่เอาเข้าจริงอยากจะหนีไปไกลๆ
เพราะถึงแม้ที่นี่ผู้คนจะรายล้อม
แต่ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกเราเลยสักคน